Dişlerimiz kelam konusu olduğunda, hayli garip ayrıntılarla müsabakamız sürpriz değil. Örneğin, son dişlerimizin oluşumunu göreceli olarak epeyce yaşlandıktan sonra tamamlıyoruz. Yirmi yaş dişleri, isminden da iddia edilebileceği üzere, 20 yaşına yaklaşırken (16-20 yaş aralarında) çıkıyor ve kâfi yer olmayabileceği için bazen epeyce değişik açılarla çıkabiliyor.

Büyük maymun türleriyle karşılaştırıldığında, insanların azı dişleri nitekim çok geç çıkıyor. Bu mevzuda insanlara yaklaşan tek primat, son azı dişi çiftini 12 yaşında çıkartan şempanze. Pekala ancak insanlarda durum neden bu türlü? Bu, bilim insanlarının uzun vakittir başlarını karıştıran bir mevzu. Şimdiyse, Science Advances mecmuasında yayınlanan bir araştırmada, iki araştırmacı bunu çözmüş olabileceklerini düşünüyor.

Araştırma, “Sonuçlarımız, yetişkin primatlarda çiğneme formu üzerindeki biyomekanik kısıtlamanın kraniyofasiyal büyüme müddeti boyunca çalıştığı fikrini desteklemektedir. Bu kısıtlama, azı dişlerinin, genel orofasiyal büyümenin mekanik bağlamında bakıldığında, ortaya çıkma zamanlamasını modüle eden işlevsel oklüzyona inançlı bir biçimde nereden çıkabileceğini düzenler.

Şayet bu açıklama size karışık geldiyse biraz kolaylaştıralım… Yirmilik dişlerimiz, çenelerimiz onları inançlı bir biçimde barındıracak kadar büyük hale gelene kadar büyümüyor. Bu durum mantıklı gözükse de beşerler epey tuhaf canlılar. Şahane büyük beyinlerimiz ve küçük, geri çekilen burunlarımız var; tam yetişkinliğe ulaşmamız on yıllar alıyor. Primat molarların ortaya çıkışının olağan zamanlamasını bunun üzere bir çeşitle eşleştirmeye çalıştığınızda, işlerin karışması epey olağan karşılanabilir.

Çalışmanın ortak muharriri Gary Schwartz yaptığı açıklamada, “Muhtemelen genel olarak yavaş ömür hikayelerimiz nedeniyle çenelerimizin çok yavaş büyüdüğü ortaya çıktı” diyor ve ekliyor: “Kısa yüzlerimizle birlikte, [bu] mekanik olarak inançlı bir alanın – ya da uygun bir noktanın – oluşmasını geciktirir ve molar çıkışının çok geç yaşlarımıza denk gelmesine neden olur.

Bu “mekanik olarak güvenli” uygun nokta iki şeye bağlıdır: Çenelerimizin büyüklüğü ve birebir vakitte çiğneme kaslarımızın mekaniği. Çift, çok erken çıkan azı dişlerinin, buna hazır olmayan bir boşluk ve çiğneme sistemi ile sonuçlanacağını ve bu erken yirmi yaş dişlerini sahiden kullanmaya çalışmanın, çene ekleminin ziyan görmesine neden olacağını keşfettiklerini söylüyor.

Bu hassas istikrar, araştırmacılar tarafından küçük lemurlardan gorillere kadar neredeyse iki düzine primat tipinde de bulundu. Grup, bu çeşitlerin kafatası ve çiğneme kası gelişiminin 3 boyutlu biyomekanik modellerini oluşturdu ve bunları daha sonra her bir hayvandaki çene büyüme oranları hakkındaki bilgilerle birleştirdi. Bu bağlamda, insanların geç ortaya çıkan dişleri çok daha manalı olmaya başladı.

Araştırma, “Bulgularımız, H. sapiens’te gecikmiş molar çıkışının, orofasiyal büyümede bir yavaşlama ve uzun vadeli bir yavaşlama ile birleştiğinde çok yüz retraksiyonunun bir sonucu olduğunu gösteriyor” diyor ve şöyle devam ediyor: “[Bu], azı dişlerinin inançlı bir biçimde çıkabileceği alveolar boşluğun gecikmiş bir görünümü ile sonuçlanan, uzun çene büyümesi ile ortognatik [hareketli bir çene ile] yüzlerin birleşimidir.

Keşfin en yeterli yanı – en azından gömülü bir yirmilik dişin acısını bilen herkes için – klinik diş hekimliği için çıkarımlar. Baş muharrir Halszka Glowacka, modeldeki kimi ince detayları keşfederek, acı veren fenomeni anlamaya yardımcı olabileceklerini öne sürüyor.

Glowacka, “İnsanın biyolojik gelişiminin gizemlerinden biri, molar oluşumu ile hayat tarihi ortasındaki kesin senkronizasyonun nasıl ortaya çıktığı ve nasıl düzenlendiğidir” diyoe ve ekliyor: “Bu çalışma, diş gelişimi, kafatası büyümesi ve olgunlaşma profilleri ortasındaki uzun vakittir bilinen kontakların görüntülenebildiği güçlü ve yeni bir mercek sağlıyor.


Beğendin mi? Arkadaşlarınla paylaş!

0 Yorum

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir